Hoewel de eerste echte Nacht van de Wansmaak in 1990 plaatsvond in Amsterdam, liggen de roots van dit unieke evenement enkele jaren eerder in Gent.

Daar was de fameuze Zaal Vooruit op een gure winteravond in 1986 de plaats van handeling voor 'De Nacht van de Rariteiten', een door Jan Verheyen - alias MAX ROCKATANSKY - met verve gepresenteerde 'triple bill', bestaande uit de speelfilms DE NON EN HAAR KIND, DE GEHANDICAPTE KUNG FU DODERS en BORSTEN ALS DODELIJKE WAPENS. Hoewel de opkomst bedroevend laag was, wisten de pakweg 12 aanwezigen één ding zeker: hier werd cultfilmgeschiedenis geschreven! Het evenement had overigens normaal doorgang moeten vinden in de reguliere bioscoop Decascoop, maar één blik van de uitbaatster op de lobby stills met Chesty Morgan was voldoende om eerdere afspraken stante pede te annuleren.

Ook toen reeds waren Jan Verheyen en Jan Doense - alias MR. HORROR - bloedbroeders in de slechte smaak. Speciaal voor dit evenement namelijk smokkelde Doense vanuit Nederland de enige in West-Europa bekende 35mm print van BORSTEN ALS DODELIJKE WAPENS mee in de kofferbak van zijn customized Lada stationcar. In die tijd kende de Nederlands-Belgische grens nog actieve douanecontrole en het had maar een haar gescheeld of Doense had, als vermeend pornograaf, een nacht mogen doorbrengen in een Vlaamse politiecel. Gelukkig bleek de douanier van dienst die dag in een goede bui en liep deze riskante onderneming met een sisser af.



DE NACHT VAN DE WANSMAAK (1990) In 1990 besloten Verheyen en Doense dat de tijd rijp was voor een heuse NACHT VAN DE WANSMAAK. Bracht de Nacht van de Rariteiten in het godvrezende Gent nog de nodige beroering teweeg, in het Sodom en Gomorra van Amsterdam kon men er de lol wel van inzien. En dus verzamelde zich op zaterdag 28 april 1990 tegen middernacht een 200-tal gelijkgestemde zielen bij de inmiddels gesloopte buurtbioscoop Alhambra om zich te laten vergasten op een exclusieve nacht vol wansmakelijke trailers en speelfilms. Op het menu stonden o.m. een introductie in het fenomeen van de Vlaamse boerenfilm, een hommage aan de legendarische New Yorkse productiemaatschappij Troma, trailers van diverse peplum-films en de onversneden hoofdfilms HERCULES en BAD TASTE. Spraakmakende entre-actes werden verzorgd door The Great Ornaldo, lichaamsillusionist, en De Basic Tirolers uit het Oostenrijkse Lech am Arschloch.


THE RETURN OF DE NACHT VAN DE WANSMAAK (1997) De fans moesten zeven jaar wachten voordat Verheyen en Doense andermaal de handen ineen sloegen en THE RETURN OF DE NACHT VAN DE WANSMAAK presenteerden. Dit keer werd de kick-off in het Amsterdamse Alhambra gevolgd door een korte tournee door Nederland en Vlaanderen, waarvoor in Utrecht dermate weinig belangstelling bleek te bestaan dat deze voorstelling te elfder ure werd geschrapt. Trailers van o.m. BORSTEN ALS DODELIJKE WAPENS, DE MOKERVUIST VAN SHANGHAI JOE, ZOLTAN HOUND OF DRACULA passeerden de revu, met als toetje de verbijsterend incompetente kung fu-film THE CLONES OF BRUCE LEE.


DE NACHT VAN DE WANSMAAK STRIKES BACK (2001) In 2001 sloegen Verheyen en Doense de handen ineen met het 30th International Film Festival Rotterdam voor de lancering van De Nacht van de Wansmaak Strikes Back op 2 februari. De bezoekers van het gerenommeerde filmfestival, waar verantwoorde arthousefilms uit exotische landen doorgaans de boventoon voeren, waren met stomheid geslagen door de grensverleggende trailers van o.m. MESSALINA KEIZERIN EN HOER, ILSA DE WOLVIN VAN DE SS, ANATOMIE DES ORGASMUS en DE WEERWOLF CONTRA DE YETI en kregen daarna ook nog eens de Deense Godzilla-ripoff REPTILICUS voor hun kiezen. De Indiase weerwolffilm JAANI DUSHMAN en de Nederhorrorklassieker INTENSIVE CARE werden bij deze gelegenheid bijgezet in Hall of Shame. Na de premi¸re in Rotterdam volgde een succesvolle toernee door Nederland en Vlaanderen.


DE NACHT VAN DE WANSMAAK: RELOADED (2003) Twee jaar later hadden de ontdekkingsreizigers van de wansmaak alweer een compleet nieuw programma bij elkaar geharkt, dat andermaal een succesvolle premi¸re beleefde tijdens het International Film Festival Rotterdam. Voor deze gelegenheid werden zelfs De Basic Tirolers uit de mottenballen gehaald, die met een tenenkrommende potpourri van verkrachte jaren '70 hits als Una Paloma Blanca, Weisse Rosen aus Athen en Kung Fu Fighting het publiek in de pauze pijlsnel de zaal uit wisten te jagen. Tevens werd bij deze gelegenheid de DVD 'De Nacht van de Wansmaak: The Very Best Of' gelanceerd, die in korte tijd een bestseller werd. Ook werden de Belgische horrorfilm RABID GRANNIES en de all time favorite BORSTEN ALS DODELIJKE WAPENS bijgezet in de Hall of Shame. Het programma omvatte voorts trailers van o.m. DE WULPSE JUNGLE, DE KUNG FU GORILLA VECHTERS, DRACULA'S BLOEDMYSTERIE en EXCESSEN IN DE FOLTERKELDER.


THE NIGHT OF BAD TASTE (2004-2006) Via het International Film Festival Rotterdam raakte het fenomeen van 'The Night of Bad Taste' ook bekend bij internationale festivalprogrammeurs. Dit resulteerde in spraakmakende presentaties op het Puchon International Fantastic Film Festival (Zuid-Korea, 2004), het Umea International Film Festival (Zweden, 2004) en het Transylvania International Film Festival (Roemenië, 2006). Alleen door diplomatieke inspanningen op het allerhoogste niveau konden de betrekkingen met deze landen opnieuw min of meer genormaliseerd worden.


MAX ROCKATANSKY - excerpts from the unauthorized biography

Max Rockatansky werd geboren in 1963 en meteen na zijn geboorte te vondeling gelegd.

Hij bracht zijn jeugdjaren door in een streng weeshuis in de omgeving van Ieper, in de Vlaamse westhoek, een bar en relatief geïsoleerd gebied dat tijdens de Eerste Wereldoorlog het toneel was van één van de gruwelijkste loopgravenoorlogen uit de geschiedenis. Max is erg zwijgzaam over zijn jaren in het weeshuis, maar in een zeldzaam interview met een Brugse krant verklaarde hij ooit : "Het was verschrikkelijk. De lange, koude, altijd in het schemerduister gehulde gangen. De stilte. De eenzaamheid. Onze enige ontspanning was op woensdag- en zaterdagnamiddag als we in kleine groepjes skeletten van gesneuvelde soldaten mochten opgraven van de broeders. Ik denk dat ze die verkochten aan verzamelaars. Alleen lag er in die knekelvelden ook veel onontplofte munitie. Ik heb meer dan een lotgenootje kermend terug naar het weeshuis gesleept, zijn arm een bloederige stomp, of met zijn afgerukt been onder mijn arm...". Het is niet ondenkbaar dat in deze periode de obsessie van Max voor de donkere kanten van het bestaan is ontstaan.

Op z'n 18de verjaardag - in 1981 dus - pakte Max zijn schamele bezittingen bij elkaar en verliet het weeshuis. "Ik wou daar geen minuut langer blijven dan absoluut noodzakelijk was," zei hij in datzelfde interview.
Hij kwam terecht in de Westvlaamse provinciehoofdstad Brugge waar hij werk vond in de 'Eden', een wijkbioscoop in een volkse buurt. De eigenaar van de bioscoop, Raoul De Velder, bood hem ook onderdak in een appartementje boven de cinema. Raoul De Velder : "Hij was een stille jongen, een goede werker. Kloeg nooit. Beetje wereldvreemd, dat wel". Door de concurrentie met de grotere bioscopen was de 'Eden' verplicht te overleven met sexfilms, horror, kung-fu, alles wat de grotere, 'sjieke' bioscopen niet wilden draaien. De jonge, beïnvloedbare Max werd dus dagelijks geconfronteerd met de Italiaanse en Spaanse zombie- en kannibalenfilms, de talloze 'Mondo'-exploitationfilms, slecht gedubde kung-fu en meer sexueel getint gejodel dan goed kan zijn voor een weesjongen van die leeftijd. Een scharniermoment in deze periode is ongetwijfeld mei - juli 1983 toen Max zeven weken lang (elke avond om 20u en 22u15, en op zondag ook om 14u) 'Ilsa, The Harem Keeper of the Oil Sheiks' projecteerde. "Een ongelooflijk succes," herinnert Raoul De Velder zich, "en dat in reprise !".

Kort daarna ging Max ratten trainen als huisdieren, wat leidde tot onhygiënische toestanden en uiteindelijk tot zijn ontslag. "Ik kon niet anders," zucht Raoul De Velder, "die beestjes begonnen de klanten lastig te vallen".

Max ging zwerven door Europa en belandde eind 1984 in Gibraltar, waar hij de rechterhand werd van een plaatselijke avonturier. De man, een zekere John Nesbitt, verdiende hopen geld door het met een krakkemikkig propeller-vliegtuigje transporteren van illegalen van de Noord-Afrikaanse kusten naar Spanje. In zijn vrije tijd genoot Nesbitt ervan met zijn jonge protégé langere vluchten te maken boven het Afrikaanse continent. Tijdens één van die vluchten stortte zijn vliegtuig evenwel neer in de jungle van Burundi. Om te overleven gebruikte Max al de kennis die hij in de 'Eden' had opgedaan : eerst vrat hij de toch dodelijk gewonde Nesbitt op, om zich daarna in leven te houden met wat het woud hem bieden kon.

Dag op dag drie maanden na het neerstorten van het vliegtuig werd hij toevallig ontdekt door een expeditie en meegenomen naar Bujumbura, de hoofdstad van Burundi. Na een herstelperiode in een lokaal ziekenhuis werd hij opgevangen door de familie Fakir, inwijkelingen die de enige bioscoop in Bujumbura runden. Die bioscoop functioneerde voornamelijk op afleggertjes van Belgische filmdistributeurs en zo kwam Max opnieuw in contact met de films die hij jaren voordien al in de 'Eden' had vertoond. De kopiëen waren ondertussen in zo'n slechte staat dat heelder scènes ontbraken, maar Max speelde die scènes dan gewoon na voor het dolenthousiaste Afrikaanse publiek.

Een Nederlandse impressario die in zijn hotelbar van dit vreemde fenomeen hoorde - een als 'Mr. Horror' bekend staande avonturier - spoedde zich ter plaatse en bood Max een contract aan. Dit leidde tot de eerste 'Nacht van de Wansmaak' in 1990 in het ondertussen gesloten Alhambra-theater in Amsterdam. Het is een nacht die de aanwezigen niet licht zullen vergeten, vergelijkbaar met zij die ooit nog The Beatles hebben zien optreden in een rokerige club op de Hamburgse Reeperbahn.

Na het succes van de eerste 'Nacht van de Wansmaak' liep het echter al snel mis. Max' management besloot een gooi te doen naar de wereldtitel 'pulp kijken' om zo een vermelding te krijgen in het Guinness Book of Records, dit om de internationale carriëre van Max te bespoedigen. Max verklaarde zich akkoord om non-stop alle bestaande Zuid-Europese zombie- en kannibalenfilms te bekijken. Dit werd georganiseerd in de achterzaal van Café De Velix in Lier en gesponsord door diverse firma's waaronder Meubelen Van De Ven uit Olen en Frituurproducten Boma uit Westmalle, maar dit geheel terzijde. Na ruim 50 uur kijken eindigde deze record-poging in een drama toen bleek dat de organisatoren ook Frankrijk als Zuid-Europa beschouwden en Max geheel onverwachts ook het volledige oeuvre van Jean Rollin voor de kiezen kreeg. Nu is nog nooit iemand er in geslaagd ook maar één film van Jean Rollin uit te zitten zonder blijvende hersenbeschadiging, en het mag sowieso een klein mirakel heten dat Max pas in een coma is gesukkeld halverwege de derde Jean Rollin-film, 'Le Viol du Vampire' (ook bekend als 'Rape of the Vampire').

Max werd opgenomen in een kliniek van de Katolieke Film Liga waar hij, dankzij een subsidie van het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap - Afdeling Media, Film en Landbouw, enige jaren kon herstellen. Vandaar dat de tweede 'Nacht van de Wansmaak' pas in 1997 kon doorgaan, opnieuw in Amsterdam en bovendien ook in verschillende andere Nederlandse en Vlaamse steden.

Max is ondertussen helemaal hersteld en woont nu samen met de laatste tweetalig ondertitelde kopie van 'Ilsa Harem Keeper of the Oil Sheiks' in Antwerpen.



   

   

   

   


Max Rockatansky


Mr. Horror